Achteraf


Mijn dagen zijn niet meer geteld. Ze glijden als een etmaal in het noorden mij voorbij. Poolshoogte neem ik niet. Wie of ik was, ligt vast in boeken. Verzamelaar van alledaags absurd verhaal. Van leven op papier, van krant en wat mijn rond archief bewaarde. Mijn gangen speelden zich niet altijd nuchter af. Niet in het echt. In werkelijkheid joeg ik er dikwijls naast, vergeefs erachteraan, gegriefd, ontriefd, erbuiten staande tot ik schreeuwen ging of blaten. Mooi praten achteraf. Kameraad Korzakov omhelst zijn geliefden in retrospectief.