Oude Jazz


Als kind luisterde ik op de radio naar oude jazz en ragtime muziek.
Deze voorkeur kwam geheel uit mijzelf want in mijn familie luisterde niemand naar muziek. We hadden wel een electronisch orgel met knopjes waaronder allerlei instrumenten zaten zoals flute, horn, tuba, etc. maar het geluid ervan bleef in mijn oren snerpend lelijk klinken dus als mijn moeder haar klavarskribo-boek ging pakken zorgde ik dat ik naar buiten verdween of naar zolder.
Ik stelde mij voor dat ik geweldig saxofoon zou kunnen spelen.

Hoe vaak ik niet gezeurd heb om op les te mogen.
Elke verjaardag en Sinterklaas greep ik aan om erover te beginnen.
Een saxofoon en of een hond. Die zou ik dan Jazzy noemen.
Op een dag zei mijn moeder die in dit soort dingen altijd de doorslag gaf:
Je mag..
op blokfluitles.
En daar is het misgegaan.
Het instrument deed me niks, en noten leren bleek voor mij een hele opgave.
In het begin kon ik nog alles makkelijk meespelen op gehoor
van Un Dun Dip tot
Ain boer wol noar zien noaber tou.
Maar alras werd het moeilijker en begon het notenschrift op krentenbrood te lijken.
Ik kreeg nog bijles van een aardige bejaarde vrijwilligster bij de muziekschool maar het mocht niet baten. Mijn saxofooncarriere was voorgoed teniet gedaan.

Tot een paar weken geleden in de supermarkt waar een koe boven het zuivelschap nieuw vuur in een oud verlangen blies.
En nu : To be continued :