Dode aan witten


Hier rust in goud-op-snee, na het geduldig witten van een kind, een blote kruisfiguur met blanke benen. Zijn lange stelten scheiden weinig kuis wat hecht in dagelijkse echt verenigd was. Wie weet wat hij bederft door zo te hangen. Wie weet richt hij ontwrichting aan voor eeuwig, als een wig. Wie weet heeft niemand ooit in zijn barmhartig woord, zijn stenen tafelen geloofd. Op onze lieve vrouw en dierbare moeder na.