Ernstig en eenvoudig

En al die meisjes en vrouwen zitten zo gemoedelijk en zo zakelijk op hun fietsen, zo ernstig en eenvoudig, zo kinderlijk onbeschaamd en onnozel dat het je ontroert en aan het lachen brengt. Kijk daar, van het vele trappen en van de wind is haar jurk opgewaaid, maar zij verroert geen gezichtsspier, ze drukt haar jurk gewoon met de hand neer en blijft trappen – noch is zij daarover beschaamd, noch wordt ze door iemand nagekeken, ze blijft gewoon doortrappen zoals ook al die andere mensen, zoals al die andere vrouwen achter haar, naast haar, voor haar fietsen. (Milan KaÅ¡anin, 1933)