R.I.P.


Er zat verdomd veel leven in. Een pietsje te.
Hij drukte ons korset van ijzeren baleinen op
en liet zich niet meer onderdrukken. De straat

werd duidelijk te laag voor zijn gefnuikte wortels.
Hij wilde meer en hogerop tot ons verdriet en
ons gestruikel. De buurman vreesde voor zijn

boekhoudkundig lezen. We moesten hem, de
iep, verlossen uit ons lijden. We brachten hem
in brokken om, versnipperden zijn tak en blad

en bliezen zaagsel op een hoop om plechtig te
gedenken. Hij is niet meer, hij werd te veel voor
kruip- en buigingsruimte, voor ons bescheiden

zaagwerktuig. Hij was volledig uitgelopen.