Te denken met een hek de streek van straks te scheiden van het heden. Te hopen dat de stedelijke schimmel westelijk de wijk neemt. Te doen alsof de laagste grond een plaats is om te wonen. Ons een verlangen aan te praten naar ravotten zonder speelsheid. Te denken met een hek een wens van gisteren te borgen voor verrotten.
reacties op dit artikel
#1 | 26-01-15 | Huub Fraai gedicht, maar typografisch kan dat beter.
#2 | 26-01-15 | louis verbeek @Huub: Ken ik meneer niet van vroeger?