De woning - de straat - de stad


Hoe rijper de mensch wordt, hoe meer hij zelf 'schepper' wordt en hoe meer hij tegenover de natuurlijke materie en degenen, die er nog door beheerscht zijn, komt te staan. Hij gaat zelf zijn omgeving scheppen of zoekt die uit. Hij zal dus niet het gemis der natuur betreuren, zooals de massa doet, die tegen wil en dank gedreven wordt haar te verlaten. Hij zal niet meer trachten de straten en parken der stad te beschutten, hygienischer te maken of te verfraaien met boomen en bloemen. Hij zal steden maken, die hygienisch en schoon zijn door een evenwichtige tegenstelling van gebouwen, constructies en leege ruimten. Hij zal dan even tevreden binnen als buiten zijn. (Piet Mondriaan, 1926)