De lange duur
Uiteindelijk legt beschaving het af tegen modder. Geen rechthoek kan vaagheid bemeten. De lange duur is aan verlegen gemompel, klaaglijk loeien, schor geblaat. Aan ritselen. Oneindig is het wroeten in aarde, het knotten en uitlopen van ongevraagd leven, is wind. De eeuwigheid schraapt harig vlees uit as en grond en weeromstuit. Wat zon erop, de kou erover.
reacties op dit artikel
#1 | 01-02-12 | jan graafland
Prachtig! En niets zal spreken wat hier overwintert, fluistert Gerrit Kouwenaar ons toe.
#2 | 01-02-12 | huub
Kredietcrisis
Zompig zuigend
borrelend bruisend
slikkende schorren
lonken loens
Wee uzelve
als ge opgezogen wordt
in levende moerassen
van smook en kwalijke dampen
Geen veilige rietkraag
noch toverzwaan
en langzaam verdwijnt
de vastigheid