#1 | 12-05-11 | Huub
"En ofschoon mijn ogen wat vertroebeld waren en mijn geest van streek, konden die twee schimmen niet zo onopgemerkt wegkomen dat ik Puccio Sciancato niet herkende, die als enige van de drie die in het begin naar ons toegekomen waren, geen andere gestalte had aangenomen."

Dante Alighieri: La Divina Commedia. Canto XXV - Hel

#2 | 12-05-11 | jan graafland
Hij wijst ons via tussenpersonen zo af en toe maar weer eens op de sluiers van maya. Dat er geen tijd bestaat, etcetera..., maar ja, wie wil dat nog geloven in dit strijdperk van gejaagdheid. Men houdt zich doof voor de grijze mompelaar die in een andere tijdvorm praat.

#3 | 12-05-11 | cor zwart
wonderlijk moet het zijn
met het oude oog
uit het vuile goed
het nu te vangen

#4 | 12-05-11 | Huub
De grijze mompelaar, jawel! Wellicht is het aan ons om tot onszelf te komen en te mompelen.
Wat hypotheekschuld, wat carriere en baangarantie, wat pensioengerechtigde leeftijd?
Hij die een mistig leven leeft is het meest kleurrijk.
Wij, die in kleuren geloven willen niet weten van grijstinten.
Hij die echte verhalen vertelt heeft ze meegemaakt.
Hij die slechts verhalen verzint - ach, vertel hem iets over het leven.

#5 | 12-05-11 | marianne meester
via C&A , V&D, Blokker , HEMA ,
GAMMA op weg naar MEKKA