#1 | 08-04-11 | Huub
Perfect geïllustreerd op de diverse Tahrirpleinen van deze wereld.

#2 | 08-04-11 | meelezer
Individualisten lopen nooit in een richting waar al iemand te bekennen is. Als ieder een eigen kant zou opgaan zou je als individualist nergens meer heen kunnen, want overal is al iemand. Dan zou je op je plaats moeten blijven, en wachten tot iedereen van je weggelopen is. Maar je wilt nu eenmaal zelf ook ergens naar toe. Dan is het maar het beste om met z'n allen in een richting te gaan waar nog niemand is. Logisch, toch?

#3 | 08-04-11 | jan graafland
Laat ik dit eens in de groep gooien:

Vooroplopers zijn nooit individualisten, maar in de laag van het onderbewuste gekozen vertolkers van de wil van het collectief.

Zoals een koning uit de massa wordt opgestuwd als een bij die door het volk voor het leiderschap wordt gevoed met koninginnegelei.

Zoals een trotse man die voor zijn gezin door het vuur gaat maar geen stap kan doen zonder die vrouw aan zijn zij.

Werkelijk:

Ik sprak eens een vrouw die zich beklaagde over de heerschappij van haar man. Ik vroeg haar: Wat zou er van hem overblijven zonder jou? Niets! zei zij. Ze lachte: Dus hij ontleent zijn macht aan mij? Ja zei ik toen, en aan jou de keus hoe lang je hem in zijn waan wil laten.

Een paar weken later sprak ik haar weer. Ik vroeg haar naar de stand van zaken. Gescheiden inmiddels? Welnee, zei zij. Ze lachte en vertrouwde mij toe dat ze genoot van het feit dat ze hem, volbewust nu, als een haantje de voorste, maar als een kip zonder kop, steeds maar (en meestal voor haar) de kastanjes uit het vuur zag halen.

Voor mij valt het niet uit te maken wie voorop loopt en wie volgt. Zijn we niet allen volgzame poppen aan de hand van een grote collectieve gedachte?

#4 | 08-04-11 | louis verbeek
Ik sluit mij aan bij de vorige sprekers.

#5 | 08-04-11 | meelezer
ha ha Louis...!