De baby
De baby is niemand maar afgaande op zijn omgeving moet hij wel tot de conclusie komen dat hij de vervulling is van het tekort van zijn ouders, immers die doen er alles aan bij hem in de buurt te zijn, hem te voeden en hem te dienen. Zo wordt de baby koning, wat hem van nature wel ligt. Later, als hij ontdekt dat zijn ouders ook nog naar andere dingen verlangen dan naar hem, en hij zich afgezet voelt, moet hij overgaan op een andere tactiek, en begint het grote spel, ik heb je niet, ik heb je wel, en is beter ook te geven als je neemt.
reacties op dit artikel
#1 | 13-03-11 | marianne meester
we hebben ook geen zak te vertellen dat
we baby's willen maken of niet , eigenlijk
stinken we er allemaal in , gedreven door
de grote onzichtbare Macher , we worden
leeggevreten in liefde door onze baby en
verkeren in staat van opperste verrukking
tot aan ravijndiepe wanhoop en 't kind ?
Dat groeit blindelings maar door totdat
het zelf werpkundig is en ingesloten .
#2 | 13-03-11 | jan graafland
Ik laat mijn mening achterwege.
Ik laaf mij aan de rivier.
Met dat voortdurend zich vernieuwen.
Zouden er de de laatste tijd
te weinig baby's worden geboren?
Want het riekt naar zure inlegkruisjes hier.
#3 | 13-03-11 | marianne meester
wist niet dat mannen ook inlegkruisjes dragen !