en zoveel haarden licht bereikt mij slechts gewichtloos wonderdeel, met geloken ogen trek ik mijn beginnen aan en laad ik mijn lantaarn...
reacties op dit artikel
#1 | 18-01-11 | stadsdichter
Daar sta je dan, eenzame.
Met je gelaat dat ontviel
aan het gezicht van de zon.
En je lijf dat ontaardde.
#2 | 18-01-11 | marianne meester
zie hoe wij afhankelijk zijn van warmte , licht
en koestering , de zon die onze accu oplaadt .
#3 | 18-01-11 | cor zwart
mijn batterij was leeg
ik moest mij laden
niet altijd maar eindeloos
komen de vierkante woorden
