reacties op dit artikel
#1 | 05-12-10 | marianne meester
en zo zijn wij allemaal begonnen :
met die blik .................
#2 | 05-12-10 | stadsdichter
Een blik zo open als de volle maan, van schaduwen nog onbewust.
#3 | 05-12-10 | cor zwart
en hoe zijn wij geëindigd
bestaan of niet bestaan?
#4 | 06-12-10 | marianne meester
we eindigen met die open blik aanwezig , maar
wat weggeborgen en met wat opgelopen krassen .
hebben getracht het zelf te bemoederen en te bevaderen ,
het gaf de ergste pijn maar ondergaat ook de mooiste emotie .
#5 | 06-12-10 | stadsdichter
Zelfs de volle onbeschreven maan blijkt, wanneer het licht haar zijdelings verlaat, een pokdalig lichaam te zijn, bezaaid met kraters en breuklijnen door toedoen van een gruwelijk voortschrijdende tijd. Met andere woorden: Voor de gewonden komt het er op aan steeds met het volle gezicht in de zon proberen te gaan staan.