#1 | 04-11-10 | marianne meester
aai over z'n bol , rotje in z'n kont
en springen maar over je eigen schaduw
er valt nog heel wat af te lachen vanuit
een draai van 180 graden en verder.

#2 | 04-11-10 | stadsdichter
We weten waarvoor we hier kwamen,
maar toenaderen blijft moeilijk,
als je in onbekende warme diepte van je hart
naar woorden moet zoeken.
Misschien moeten we eerst net doen alsof
we hier toevallig zijn, en wachten
tot er iets van buiten komt dat jou tot mij dwingt
en mij naar jou verwijst.
Dat mag van alles zijn. Een vallend blad voor onze voeten,
het maakt niet uit. Een aanleiding, iets...
En dan, opeens: allebei tegelijk,
en dan: lachen om wat we allebei al tijden weten.

#3 | 04-11-10 | cor zwart
van jou een kind
had ik je bemind
maar het hellend vlak
is wat ons brak