dat geruisloos uit je binnenkamer rijdt, dat met je naam aan je trekt en waar je achteraan moet, op je trager dan je beentjes banden de afstand zien groeien en slinken, af en aan het grote werk...
reacties op dit artikel
#1 | 01-11-10 | stadsdichter
Het gevoel van gedragen worden voert terug naar voor de geboorte. Biedt tevens het vooruitzicht van een tijdens het sterven gelijkmatig verglijden in het na-geweest-te-zijn, maar dat is soortgelijk. Dit allebei met een zekere mate van zelfbehoud daarbij. Het wonderwiel, ofwel het verschijnsel van ruimte en tijd draaiend om een punt dat is verankerd in de eeuwigheid, is sinds een zeker tijdstip standaard op alle ego's gemonteerd.
#2 | 01-11-10 | marianne meester
Marc groet 's morgens de dingen
Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pet
en
dag visserke-vis met de pet
pet en pijp
van het visserke-vis
goeiendag
Daa-ag vis
dag lieve vis
dag klein visselijn mijn
Paul van Ostaijen 1896-1928
Nagelaten Gedichten
#3 | 01-11-10 | stadsdichter
Wat kan het leven toch prachtig simpel zijn.
#4 | 01-11-10 | meelezer
wonderlijke, dat wieltje van de stadsdichter...
#5 | 01-11-10 | cor zwart
been voor been vooruit
snel als wieltjes gaan
de trein loopt uit
laten ze mij staan?
