Tussen ons


: ... Wat vind jij eigenlijk van dat Cartesiaanse dualisme, ik heb je daar eigenlijk nooit over gehoord?
: Ach, de grote uitdaging is natuurlijk het leren begrijpen van redelijkheid in relatie tot lichamelijkheid, en ik weet niet of het Cartesiaanse dualisme daartoe bij kan dragen. Het kan niet om verschillende dingen gaan, denk ik, als het om lichaam en ziel gaat, maar om andere beschrijvingsniveaus. Ik zou er dus geen ontologisch verschil van willen maken, zo'n onderscheid is onhoudbaar.
: Maar hoe geef jij de geest dan een plaats in de natuurlijke, materiële wereld? Of stel je geest gelijk aan hersenactiviteiten?
: Nee, ik zou me niet willen bekeren tot het behaviorisme, of via identiteitstheorieën tot het functionalisme. Ik geef toe dat het kunstmatige intelligentie heeft mogelijk gemaakt, maar de klassieke artificiële intelligentie is in zekere zin toch mislukt. Ik zie meer in de belichaamde cognitie benadering.
: Maar gaat het in belichaamde cognitie nog wel om redelijkheid? Hoe valt redelijkheid in te passen in het belichaamde cognitie model? Cognitieve neurowetenschappen beperken zich doorgaans tot wat er binnen de schedel gebeurt.
: Daar heb je een punt, Nel. Ik denk dat redelijkheid iets tussen mensen is. Het geven van redenen waarom we iets doen is als het ware tussen ons, in de sociale werkelijkheid. Dat verklaart deels waarom redelijkheid nog niet in het belichaamde cognitieparadigma past. En geeft tegelijkertijd aan hoe we dat paradigma zouden moeten uitbreiden om redelijkheid wel die plaats te geven...