HIGH SCHOOL



Geen weg terug meer. Ik zat opgesloten en moest mee over de gladde weg.
De bus zwenkte naar links en schepte bijna de postbode.
Geen idee waarom hij een foto van ons nam.
“We’re on a road to nowhere” zong ik
maar niemand zong mee en een van de jongeren riep:
“Sst, straks hebben we een proefwerk, concentreer je!”.
Ik besloot aan iets anders te denken:
Badwater met eendjes en een rad dat er telkens eentje opschept.
Plotseling wist ik het. Een kunstenaar was ik!
Zo, deze gedachte kon niemand mij meer afnemen.
Een kleine zelfstandige net als mijn vader en als ik niet genoeg
zou verdienen om van te leven zou ik postbode worden
want die zouden altijd nodig blijven.