Zwabberen


We waren van de week te gast bij de Raad. Dat was niet enkel gezellig, maar ook leerzaam. De Raad sprak over een veiliger stad. Het ging veel over kinderen. Mochten hun misstappen gestapeld worden, of bleven daardoor vergrijpen ongestraft? Niemand zei dat je best eens wat kwaads mocht doen als je verlangen je daar onbedwingbaar toe wist te verleiden, en je jezelf schuldig zou gaan voelen als je het zou onderdrukken. En misschien maar goed ook. Je moet de kinderen leren wat de grenzen zijn. Niet één maar alle vingers aan de pols. Gewoon oppakken die gasten. Vóór de zomer richten we een burgerplatform op. Het gaat om communicatie. Laat het overleg niet over aan de ambtenaren. Anders bekruipt ons een ernstige vorm van ongeduld. En laten we ook eens goed kijken naar de regievoering op partners, laat ze bijvoorbeeld in het vervolg gelijk de sneeuw weghalen, dan kunnen er ook geen sneeuwballen meer worden gegooid. We gaan keihard handhaven. Er moet meer blauw op straat, in uniform, bezopen of verkleumd. Daar moeten we op blijven drukken. En de discussie mag af en toe wat zwabberen, het COT-onderzoek doet dat zeker niet. Waarmee niet gezegd is dat zwabberen soms ook wel eens wat wil opruimen.